Fiction

2008/Jan/10

Title : Rukia..So..Sick

Arstic : yumishika

Rate : ปกติ

 

เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสสำหรับทุกคนในโลกมนุษย์ แต่มันไม่ใช่สำหรับ คุจิกิ ลูเคีย

เฮ้! ลูเคีย ตื่นได้แล้วมันสายแล้วนะ เด็กหนุ่มผมสีส้มนามอิจิโกะเคาะตู้เก็บที่นอนที่เป็นที่พักอาศัยของหญิงสาว

............... แต่อิจิโกะได้รับความเงียบกลับมา

เธอก็รีบๆละกัน เดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทันหรอก เด็กหนุ่มเตือนเพื่อนสาวของเขา แต่ก็มีแต่ความเงียบกลับมาเท่านั้น

ชั้นไปละนะ หวัดดี อิจิโกะเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่นอนอยู่ในตู้เก็บที่นอน ตอนนี้เธอกำลังไม่สบาย เพราะหลายวันที่ผ่านมานี้ เธอนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้วบวกกับที่เธอกำลังคิดหนักเรื่องหลายๆเรื่อง

 
  อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ เสียงอาจารย์ที่กำลังเช็คชื่ออยู่ขานชื่อออกมา

มาค่ะ

 

คุจิกิ ลูเคีย

......... เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ

วันนี้คุณคุจิกิไม่มานะคะ งั้นเช็คขาด”.

หลังจากที่อาจารย์ที่กำลังเช็คชื่อแล้วสอนเสร็จก็เป็นเวลาพักทานอาหารกลางวัน จนตอนนี้ อิจิโกะกำลังสงสัยอยู่ว่า ทำไมวันนี้ลูเคียถึงไม่มา ก็พาลคิดไปต่างๆนาๆมากมาย ว่าเธออาจจะกำจัดฮอล์โลว์แล้วกลับไปนอนที่บ้านแล้วมั้ง แต่ผลสุดท้าย ความคิดก็ตกเข้าสู่บทสนทนาเมื่อเช้านี้.... ที่เขาทักเธอไป แต่ก็ได้ความเงียบกลับคืนมา ความคิดของเขาในตอนนี้เริ่มหมกมุ่นกับหญิงสาวที่วันนี้ขาดเรียนโดยไม่มีเหตุผล

 

วันนี้อิจิโกะจำใจเรียนไปก่อน เพราะอะไรเจ้าตัวก็ยังไม่รู้ จนถึงเวลาเลิกเรียน เด็กหนุ่มวิ่งตรงกลับบ้านโดยที่ไม่เหลียวหลังกลับมาซักนิด ทันทีที่เด็กหนุ่มถึงบ้าน ไม่รอให้พ่อหรือน้องสาวทั้ง 2 ทัก ก็วิ่งตรงขึ้นห้องไปทันที แล้วสิ่งที่เขาทำอย่างแรกนั่นก็คือ เปิดตู้เก็บที่นอน

 

ทันทีที่อิจิโกะเปิดตู้ออก เขาก็ได้พบกับร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างใน เมื่อเขาเอามือใหญ่ไปจับตัวของเธอ พบว่าร่างกายของคนที่นอนอยู่นั้น ร้อนเกินปกติที่เขาเคยสัมผัส...

 

ชิ! ลูเคีย! ตื่นสิ ร่างสูงเขย่าร่างเล็กเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เธอตื่นขึ้นมาซักนิดเดียว อิจิโกะไม่รอให้เธอตื่นขึ้นมา เขาค่อยๆช้อนร่างเล็กมาวางไว้บนที่นอนของตัวเอง แล้วก็ลงไปข้างล่างเพื่อนหากะละมังและผ้าขนหนูผืนเล็กๆมาใส่น้ำเพื่อเช็ดตัวเธอ

 

ผ่านไปสักพักอิจิเดินขึ้นมาบนห้อง พร้อมกับกะละมังใส่น้ำ แล้วเขาก็ไม่ลืมที่จะล็อกประตูด้วย เมื่อเขาเดินเข้ามาที่เตียง เด็กหนุ่มค่อยๆเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเธอ

อื...อ.... เย็น..จัง.. เสียงของร่างเล็กครางขึ้นมา

อิจิโกะไม่สนใจเสียงนั้น.. เขายังเช็ดตัวของลูเคียไป แล้วก็วางผ้าลงบนหน้าผากเพื่อคลายความร้อนให้เธอ….

อิจิโกะนั้นเผลอหลับไป เขาตื่นมาด้วยอาการงัวเงีย พร้อมกับดูนาฬิกาเวลาตอนนี้ ค่ำแล้ว....

เขาลงไปทานอาหารกับพ่อและน้องสาว

เฮ้! อิจิโกะ วันนี้ลูกป๋าเป็นอะไรไปน่ะ หรือว่าโดนสาวหักอกมา?!” นี่เป็นคำพูดปกติที่อิชชินใช้หยอกล้อลูกเล่นเป็นประจำ

ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมอิ่มแล้วนะ ขอตัวครับ อิจิโกะวางตะเกียบลงบนโต๊ะ แล้วเดินขึ้นไปบนห้องโดยที่อิชชินและน้องสาวทั้ง 2 ยังนั่งงงกับอาการของพี่ชายที่เกิดขึ้นเมื่อกี้...

 

อิจิโกะเดินเข้าไปในห้องแล้วก็ล็อกประตูไว้ เพื่อที่จะไม่ให้น้องสาวของเขาเปิดมาเห็นลูเคียกำลังนอนอยู่บนที่นอนของเขา อิจิโกะเอามือของตนแตะผิวของเด็กสาวเพื่อวัดไข้ ตอนนี้ตัวของเธอเริ่มเย็นลงแล้ว คาดว่าเธอจะหายภายในพรุ่งนี้แหละ เขานั่งเฝ้าลูเคียจนมืดมากแล้ว เวลานี้เป็นเวลานอนของเด็กหนุ่ม อิจิโกะหาที่นอนไม่ได้เลยหยิบที่นอนที่เหลืออยู่ในตู้มาปูนอนข้างเตียงแทน ก่อนที่อิจิโกะจะหลับไปนั้น เขาได้จูบที่หน้าผากของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงนั้น แล้วบอกว่า

 

ราตรีสวัสดิ์ ขอให้หายเร็วๆนะ ลูเคีย..

 

END….

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

    Talk >> เรื่องแรก และ แต่งสดค่ะ แต่งสด แต่งเมื่อกี้ เสร็จเมื่อกี้ คิดอะไรได้ ใส่ไปให้หมด แล้วก็ง่วงด้วย เลยออกมาเบลอๆ โดยส่วนตัวชอบฉากเริ่มแล้วก็ฉากจบ... ยังคิดอยู่เลย ว่าเราแต่งมาได้ไง เอาเป็นว่า ขอฝากฟิคเรื่องไว้ด้วยนะคะ คราวหน้าจะมีออกมาอีกคือ Ichida..So..Sick เป็นเรื่อง Y ระหว่างอิกิโกะ x อิชิดะ 55+ ใครรับไม่ได้ก็อย่าเปิดละกันนะ คุคุ

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

สารภาพมาซะว่าใครอ่านแล้วยิ้มบ้าง = ="

เราแต่งเองอ่านเองยังยิ้มเหมือนคนอื่นแต่ง่ะ นั่งอ่านเองในห้องคอมเพื่อนบอกว่า

"เป็นไรเนี่ย ใครเอากัญชาให้สูบ"

2007/Oct/09

ใครไม่อยากสปอยก็ไม่ต้องอ่านนะคะ

โคนัน ภาคจบ ตอน 1

หลังจากที่โคนัน (หรือจริง ๆ แล้วชินอิจินั่นแหละ) เข้าไปอาศัยอยู่ที่สำนักงานนักสืบโมริเป็นเวลานานหลายเดือน ในที่สุดวันนี้ วันที่เขารอคอยก็มาถึง
โมริ โคโกโร่ ได้รับแจ้งให้ไปสืบคดีฆาตกรรมคดีหนึ่งที่โรงแรมควีนกลางกรุงโตเกียว คดีฆาตกรรมปิดฉากลงเรียบร้อยด้วยฝีมือการคลี่คลายของโคนัน (ถึงแม้ความดีความชอบจะตกเป็นของโคโกโร่ก็เถอะ) แต่โคนันสืบได้ว่าคดีนี้เกี่ยวข้องกับพวกชายชุดดำ เขาเจอสมุดบันทึกเล่มนึงของผู้ตาย และเขาก็เก็บเอามาแล้วด้วย เขาแอบมันไว้ในเสื้อ หลังคดีปิดลงก็มืดพอดี โคนัน รัน โคโกโร่เดินกลับบ้าน ระหว่างทาง
"
พี่รันฮะ คุณลุง ผมจะไปค้างบ้านดร.นะฮะ ตอนกลางวันดร.โทรมาบอกว่ามีของเล่นชิ้นใหม่จะให้เล่น ผมไปนะฮะ" พูดจบโคนันก็วิ่งออกไปทันที ทิ้งให้อีกสองคนมองตามอย่างครุ่นคิด
นึกว่ามันจะไม่ใช่เด็กธรรมดาซะอีก เฮ้อ สงสัยคิดมากไปโคโกโร่คิด
ความรู้สึกแบบนี้ เหมือนตอนนั้นเลยรันคิดทันใดก็มีน้ำตาเอ่ออยู่ที่ตา
+ + + + + + + + + +
โคนันวิ่งมาจนถึงหัวมุมหนึ่ง เขาไม่ได้ไปบ้านดร.อากาสะ เขาหยุดอยู่ที่หัวมุมนั้น หยิบเอาบันทึกของผู้ตายขึ้นมา เปิดไปที่หน้าที่เขาคั้นเอาไว้ มันเป็นบันทึกของปีที่แล้ว

วันที่ 19 เดือน 9 ช่วงนี้มีคนสะกดรอยตาม พวกมันอยากได้อะไรกันนะ หรือว่าพวกมันต้องการชีวิตฉัน ไม่นะ ฉันยังไม่อยากตาย

วันที่ 21 เดือน 9 เมื่อไหร่พวกมันจะเลิกสะกดรอยตามซะทีนะ พวกมันต้องการอะไรกันแน่

วันที่ 30 เดือน 9 และแล้วความอดทนของฉันก็สิ้นสุดลง วันนี้เองที่ฉันต้อนพวกมันออกมาได้ฉันขู่มันว่าถ้าไม่ออกมาฉันจะแจ้งความ พวกมันออกมา พระเจ้า มันแต่งชุดดำทั้งชุด แม้แต่แววตาของพวกมันยังส่อให้เห็นถึงแววตาโหดเ***้ยมแววตาของปีศาจ หัวหน้าของมันยิ่งหน้ากลัวใหญ่ ผมยาวของมันยิ่งทำให้เค้าหน้ามันดูโหดเ***้ยมยิ่งขึ้น มันบอกฉันว่ามันมีธุระกับฉัน มันจะติดต่อกับฉันอีกที

"
คงจะเป็นยีน ครั้งนี้พวกแกพลาดครั้งใหญ่เลยนะ ปล่อยให้เหยื่อทิ้งหลักฐานชิ้นโตเอาไว้แบบนี้น่ะ" โคนันพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยแล้วอ่านบันทึกเล่มนั้นต่อ

วันที่ 3 เดือน 10 หลังจากรอพวกมันให้ติดต่อมาอยู่หลายวัน หลังจากที่ฉันต้องอยู่ในอาการหวาดผวามาตลอด วันนี้หลังกลับจากไปกินเลี้ยงฉันเจอกระดาษแผ่นนึงวางอยู่บนโต๊ะทำงานของฉัน พระเจ้า ฉันอยากจะร้องไห้เหลือเกิน กระดาษแผ่นนั้นเขียนด้วยลายมือเลือด มันน่ากลัวเหลือเกิน แล้วฉันก็ต้องตกใจหนักเข้าไปอีก พวกมันรู้ มันรู้อดีตของฉัน พระเจ้า มันขู่ให้ฉันร่วมมือกับมัน ไม่งั้นมันจะบอกตำรวจ ฉันจะทำยังไง คงต้องร่วมมือกับพวกมันกระมัง

"
บ้าจริง อดีตอะไรกันนะ นายนานาตะมีอดีตอะไรกันแน่นะ" โคนันเริ่มหงุดหงิดแล้วจึงอ่านต่อ

วันที่ 5 เดือน 10 ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้วฉันจะร่วมมือกับพวกมัน
วันที่ 7 เดือน 10 พวกมันติดต่อมาแล้ว พวกมันบอกให้ฉันไปหาที่โรงแรมควีน วันพรุ่งนี้

วันที่ 8 เดือน 10 พวกมันบอกให้ทำจริง ๆ ทำในสิ่งที่ฉันเลิกทำมานับสิบปี

วันที่ 10 เดือน 10 ฉันกำลังเริ่มทำ ทำงานให้พวกมัน คิดดูแล้วก็คุ้มเหลือเกิน ทำงานแค่ชิ้นเดียวแต่ได้เงินเยอะเป็นบ้า

"
งานอะไรนะ ทำอะไรกันแน่ นายนานาตะคนนี้มีอดีตอะไรกันนะ มันต้องเป็นอดีตที่ผิดกฎหมายแน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่กลัวตำรวจ" โคนันชักโมโห แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหยิบโทรศัพท์รูปต่างหูออกมาแล้วโทรไปหาดร.อากาสะ
"
ดร.ช่วยสืบหาข้อมูลของคนที่ชื่อ นานาตะ ซามากิ ให้ผมหน่อยนะครับ"พูดจบก็วางหูทันที
+ + + + + + + + + +
"
นานาตะ ซามากิ" คนอีกฝั่งทวนชื่อนี้ช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด
"
ใครโทรมาเหรอ หนูไอ" ความจริงแล้วคนรับโทรศัพท์คือ ไฮบาระ ไอ!!!
"
ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เค้าโทรผิดน่ะค่ะ หนูขอตัวขึ้นข้างบนก่อนนะค่ะ" ระหว่างเดินขึ้นบันไดก็คิดอะไรไปมากมาย
เกิดอะไรขึ้น ทำไมหมอนั่นถึงต้องการข้อมูลของนานาตะ หรือว่า…’ คิดได้แค่นั้นก็แสดงสีหน้าตกใจออกมา
+ + + + + + + + + +
"
บ้าจริง ฝนตก" โคนันพูดอย่างหงุดหงิดเต็มที เขาวิ่งมาหาที่หลบฝน วิ่งมาจนถึงร้านกาแฟแห่งนึง เขาจึงเดินเข้าไปข้างใน นั่งลงที่โต๊ะนึง แล้วอ่านบันทึกต่อ

วันที่ 16 เดือน 10 และแล้วฉันก็หาส่วนประกอบที่ต้องการทั้งหมดได้ครบแล้ว เอาล่ะ ฉันจะเริ่มทำให้มันเป็นรูปเป็นร่างซะทีล่ะนะ

"
ลูกพี่ วันนี้สะใจจริง ๆ เลยนะ" เสียงใครสักคนที่นั่งอยู่หลังโคนันดังขึ้น
พูดเสียงดังอย่างงี้ แย่จริง เสียสมาธิหมดโคนันคิด
"
พูดเบา ๆ ซิวะ อยากให้ใครเค้าได้ยินรึไง" เสียงนี้ทำให้โคนันถึงกับสะดุ้ง
"
ว็อดก้านี่นา" โคนันพูดกับตัวเองเบา ๆ
"
ฮะฮ้า มาให้ดมกลิ่นถึงที่เลยนะ คงไม่ปฏิเสธล่ะ" โคนันพูดเบา ๆ แล้วแอบฟังพวกคนชุดดำคุยกัน
"
แต่ทำไมวันนี้เราไม่ใช้ยานั่นล่ะพี่" อีกเสียงดังขึ้น
"
ลูกพี่ใหญ่สั่งห้ามใช้" คงหมายถึงยีนนั่นเอง
โคนันนั่งฟังชายชุดดำคุยกันอย่างสนใจ เขาเก็บสมุดบันทึกเอาไว้ในเสื้อตามเดิม สั่งโกโก้ร้อนมากินไปด้วยเพื่อไม่ให้ใครสงสัย แต่เค้าไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีใครคนนึงกำลังแอบมองเขาอยู่เหมือนกัน
"
เหยื่อติดเบ็ดแล้วซินะ" คน ๆ นั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
"
ว่าไงนะ ได้ ได้ จะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ล่ะ" เสียงว็อดก้าคุยโทรศัพท์ โคนันรีบจ่ายเงินทันที
ว็อดก้ากับลูกน้องกำลังออกไปแล้ว โคนันรีบตามทันที เค้าเอาเครื่องดักฟังรูปกระดุมติดไปที่ลูกน้องของว็อดก้าอย่างยากลำบาก แต่ก็สำเร็จ ข้างนอกฝนหยุดตกแล้ว

"
เอาล่ะ เดี๋ยวค่อยตาม" เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ โดยไม่รู้เลยว่ามีใครกำลังตามเขามาอย่างเงียบ ๆ
"
ทำไมดร.ไม่โทรกลับมาซะทีนะ" โคนันพูดกับตัวเองอีกครั้งในขณะที่เดินอยู่ ตอนนี้เขากำลังสะกดรอยตามพวกชายชุดดำอยู่
"
เอ๋ พวกมันจะไปไหนกันนะ ทำไมสัญญาณมันเคลื่อนที่เร็วอย่างงี้ล่ะ คงจะไปรถซินะ เอาล่ะ ยืมหน่อยนะ" พูดกับตัวเองแต่ก็คว้ารถจักรยานเด็กที่จอดอยู่ใกล้ ๆ ไป
"
ชิ" เสียงดังขึ้นจากริมฝีปากของใครคนหนึ่งที่สะกดรอยตามโคนันมา มันรีบเดินไปคว้ารถจักรยานอีกคันที่เป็นของผู้ใหญ่ตามโคนันไป
"
หรือว่ามันจะรู้ตัวแล้ว" ใครคนนั้นเหมือนจะพึมพำกับตัวเองซะมากกว่า
"
ไม่หรอกน่า ไม่มีทางหรอก" มันพูดอีกครั้ง
+ + + + + + + + + +
"
อ้าว จะไปไหนน่ะ" เสียงของโคโกโร่ดังขึ้น
"
หนูรู้สึกใจไม่ดีน่ะค่ะพ่อ จะไปดูโคนันที่บ้านดร.ซะหน่อย" รันตอบ
"
นั่นซินะ วันนี้พ่อเองก็ใจไม่ดีเหมือนกัน รู้สึกเป็นห่วงเจ้าเปี๊ยกนั่นตะหงิด ๆ ไปดูมันซะหน่อยก็ดี ไปเถอะ" โคโกโร่ว่า
+ + + + + + + + + +
โคนันสะกดรอยตามพวกว็อดก้ามาจนถึงโรงงานแห่งหนึ่ง โรงงานที่น่ากลัวเหลือเกิน โรงงานที่ให้บรรยากาศเหมือนโรงฆ่าสัตว์ โรงงานที่ทำให้คนมองอยากจะเบือนหน้าหนี
"
นี่คงเป็นรังของพวกมัน" โคนันพึมพำเบา ๆ เขาเอารถจักยานไปแอบไว้หลังพุ่มไม้ แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปในโรงงานแห่งนั้น เกิดรอยยิ้มเ***้ยมขึ้นที่หน้าของใครอีกคนที่ตามโคนันมา
"
ได้เวลาแล้วซินะ คุโด้ ชินอิจิ" ใครคนนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงของซาตาน
+ + + + + + + + + +
"
อ้าว พี่รัน จะไปไหนค่ะ" มีเสียงทักขึ้นข้างหลัง รันจึงหันไปดู
"
อ้าว อายูมิ พี่จะไปบ้านดร.น่ะจ้ะ เอ๋ อายูมิไม่ได้อยู่ที่นั่นหรอกเหรอ" รันพูดทำหน้าครุ่นคิด
"
เปล่านี่ค่ะ ทำไมเหรอค่ะ" อายูมิจังถาม
"
โคนันบอกพี่ว่าดร.ทำของเล่นชิ้นใหม่ได้น่ะจ้ะ"
"
แย่จัง ไม่เห็นมีใครบอกอายูมิเลยนี่ค่ะ คอยดูนะพรุ่งนี้อายูมิจะโวยวายให้ดู" พูดพลางทำหน้าจริงจังไปด้วย
"
อายูมิจัง กลับบ้านเถอะลูก" แม่ของอายูมิมาตาม
"
ค่ะ ไปนะค่ะพี่รัน" อายูมิโบกมือให้รัน รันได้แต่ยืนมองด้วยแววตาเศร้า ๆ เท่านั้น ในใจเธอเป็นห่วงโคนันเหลือเกิน
"
ในที่สุดก็ถึงซะที ดร.ค่ะ ไฮบาระ โคนัน" รันยืนตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้านดร. แต่ทุกอย่างเงียบ ไม่มีใครออกมา ไม่มีเลย
"
ไม่อยู่กันหรอกเหรอ ไปไหนนะ" รันพูด พลางน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอนั่งลงที่หน้าบ้านของดร.แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่นึกอายใคร เธอเป็นห่วงโคนันเหลือเกิน เธอเป็นห่วงเค้าคนนั้น

 

ตอนจบ : คดีสุดท้ายของโคนัน ตอนที่ 2

โคนันเดินเข้ามาในโรงงานของพวกชายชุดดำ ว็อดก้าเดินเข้าไปในห้อง ๆ นึง ลูกน้องของเขาเข้าไปด้วย โคนันหามุมที่ไม่มีใครเดินผ่านได้ เค้าฟังพวกมันคุยกันผ่านทางเครื่องดักฟัง
"
ทำไมถึงเป็นอย่างงี้ล่ะ" เสียงของว็อดก้า
"
ฉันซิที่ต้องถามพวกแก ว่าทำไมเป็นอย่างงี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" เสียงใครคนนึงที่คุ้นหูโคนันดังขึ้น แต่เขานึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ามันเป็นเสียงของใคร
"
หรือว่า จะมีคนทรยศครับ" เสียงนั้นเป็นของว็อดก้า
"
ฉันก็คิดว่าน่าจะเป็นอย่างงั้น แต่ใครกันล่ะที่ทรยศ ใครกัน" เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นอย่างดุดัน
"
เอ่อ หรือว่าจะเป็นลูกพี่…"
"
แกสงสัยชั้นเหรอว็อดก้า" เสียงของยีนดังขึ้น
"
เปล่าครับ ผมผมไม่กล้าหรอกครับ" ว็อดก้าแก้ตัวตะกุกตะกัก
"
แต่เมื่อกี้นี้ฉันได้ยิน…"
"
หยุดซะที" เสียงที่คุ้นหูโคนันดังขึ้นอีก โคนันกำลังสงสัยว่าเค้าคงเป็นหัวหน้าของพวกชายชุดดำ
"
แทนที่พวกแกจะมาเถียงกัน ทำไมไม่ลองคิดดูให้ดีว่าใครที่มันทรยศเรา" เสียงนั้นดังขึ้นอีก
"
หรือว่าจะเป็นคริส.." เสียงว็อดก้าดังขึ้นอีก
"
ไม่มีทาง คริสคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด" เสียงของหัวหน้าใหญ่ดังขึ้นอีก
"
หรือว่าแก ว็อดก้า" ยีนพูดขึ้น
"
โธ่ ลูกพี่อย่าพูดเล่นอย่างนี้ซิฮะ ผมไม่กล้าหรอก" ว็อดก้าพูดอย่างรวดเร็ว
"
บางทีอาจจะเป็น…" เสียงหัวหน้าใหญ่ดังขึ้น
ทันใดนั้นโคนันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองเค้าอยู่ เมื่อโคนันเงยหน้าขึ้นไปก็เจอกับ
"
อาจารย์โจดี้" โคนันพูด
"
มาแอบฟังอยู่ตรงนี้จะมีอะไรดีขึ้นมาล่ะ คุโด้ ชินอิจิ" คำทักทายแบบนี้ทำเอาโคนันถึงกับสะดุ้ง
"
เอาล่ะคุโด้คุง เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า" ว่าพลางก็เอาผ้าเช็ดหน้าที่มียาสลบโปะเข้าใส่โคนันแล้วลากตัวเขาเข้าไปในห้องประชุม
"
สวัสดีค่ะ หัวหน้า ยีน ว็อดก้า" เธอเน้นเสียงหวานที่ชื่อของยีน
"
คริส" ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน
ที่แท้อาจารย์โจดี้ก็คือ คริส วินยาร์ต นักแสดงชื่อดังจากอเมริกานั่นเอง ที่แท้เธอก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกชายชุดดำ
"
เอาล่ะ ฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษมาให้กับทุก ๆ คน" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเ***้ยมเกรียม แล้วถอยหลังออกไปนิดหน่อยให้ทุกคนได้เห็นโคนัน
"
โคนัน" เสียงของหัวหน้าใหญ่ดังขึ้น
"
ผิดแล้วล่ะค่ะ เด็กคนนี้คือ คุโด้ ชินอิจิตังหากล่ะคะ" คริสยังพูดต่อไป
"
เธอจับมันได้ที่ไหนคริส" ยีนเอ่ยถามขึ้น
"
ในโรงงานนี่ล่ะ มันสะกดรอยตามว็อดก้ากับแบรคมา" (แบรคคือลูกน้องของว็อดก้าค่ะ)


"
ว็อดก้า ทำไมนายไม่ระวัง" ยีนเอ่ยขึ้นอีก
"
ผมขอโทษ หัวหน้าครับ เราจะทำยังไงกับมันดีล่ะครับ" ว็อดก้าเปลี่ยนเรื่อง
"
เอาไปขังไว้ก่อน" เสียงหัวหน้าใหญ่ฟังดูมีแววเ***้ยมเกรียม
+ + + + + + + + + +
"
เอ๋ พ่อออกไปไหนล่ะเนี่ย สงสัยจะออกไปซื้อเหล้าอีกแล้วล่ะซิ" รันพูดขึ้นหลังจากขึ้นมาบนบ้านแล้ว
"
ป่านนี้หมอนั่นจะเป็นไงบ้างนะ" เธอยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ พลันตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษบนโต๊ะ
"
พ่อไปเล่นไพ่นกกระจอก ไม่ต้องรอนอนไปก่อนได้เลย" เธออ่านเสียงดังแล้วนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวแล้วคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา แต่แววตา ท่าทางครุ่นคิดของเธอต้องสะดุดลงเมื่อมีคนมาเคาะประตูบ้าน เธอลุกขึ้นมาเปิดประตูบ้าน
"
พี่หมอ" รันพูดขึ้นหลังจากเห็นว่าใครที่มาหาเธอ
+ + + + + + + + + +
"
ที่นี่ที่ไหนกันนะทำไมมันมืดอย่างนี้ล่ะ หรือว่าเราจะตายแล้ว แต่โอ้ย เจ็บที่นา เราคงยังไม่ตายหรอก หรือว่าพวกมันจะจับเรามาขังไว้" โคนันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ สติของเขาเริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง
"
จะทำยังไงดี พวกมันต้องฆ่าเราแน่ ๆแล้วแล้วเราก็คงไม่ได้เจอกับเธอคนนั้นอีก คงไม่ได้กลับไปเป็นคุโด้ ชินอิจิอีกเราจะทำยังไงดี หรือว่าเราจะโทรไปหาดร.ดีหรือจะโทรไปหาเจ้าบ้าเฮย์จิ หรือจะโทรไปหาเธอ รัน ฉันจะทำยังไงดี" เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง
"
ไม่ไม่ได้เราจะให้ใครมาเดือดร้อนไปกับเราไม่ได้ แต่แต่ถ้าไอ้พวกนี้มันไม่ถูกจับ พวกมันก็ต้องทำร้ายคนอีกมากมาย แต่ถ้าเราโทรไปหาเฮย์จิล่ะก็ไม่ หมอนั่นอาจจะตกอยู่ในอันตรายถ้าเราโทรไป ฉันจะทำยังไงดีนะ"
"
ชั้นต้องหาทางออกไปจากที่นี่และจับไอ้พวกนั้นให้ได้ด้วยตัวของชั้นเอง" เค้าพึมพำออกมาอย่างมุ่งมั่น
+ + + + + + + + + +
"
อะไรนะจริงเหรอได้ได้ฉันจะรีบไปได้อืมรู้แล้วน่าได้รอฉันสักเดี๋ยวล่ะกัน" เสียงใครบางคนคุยโทรศัพท์อยู่
+ + + + + + + + + +
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน โคนันกำลังนั่งคิดอะไรบางอยู่ อยู่ในที่คุมขังมืดมิดนั่น
"
ใครกันนะ เสียงนั่น เสียงที่คุ้นหูเหลือเกิน เสียงของใครกันนะ มันเป็นใครกันแน่นะ"
"
เสียงคุ้นหูเหลือเกิน ฉันต้องรู้จักมันแน่ ๆ "
"
แล้วยังจะมีอาจารย์โจดี้อีก เธอเป็นใครกันแน่นะ หรือว่า…"
"
ต้องใช่แน่ ๆ ผู้หญิงคนนั้น คน ๆ นั้น"
"
คริส วินยาร์ต ต้องเป็นเธอแน่ ๆ มิน่าล่ะ ถึงได้หายไปเลยนับตั้งแต่อาจารย์โจดี้ปรากฎตัวขึ้น"
"
และคน ๆ นั้นก็ต้องเป็น…..เค้าอย่างแน่นอน"
"
แต่ว่าเค้าอย่างนี้ทำไมนะ ทำไมเค้าถึงต้องทำอย่างนี้นะ"
+ + + + + + + + + +
"
แล้วทำไมไม่บอกให้มันเร็วกว่านี้ล่ะ อยากให้หมอนั่นตายไปก่อนรึไง" เสียงของเฮย์จินั่นเอง เค้ากำลังโวยวายใครบางคนอยู่
"
หมอนั่น หมอไหน ก็นายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ก็ฉันติดต่อนายไม่ได้เลยนี่" คาซึฮะเถียงต่ออย่างไม่ลดละ
"
แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงล่ะ" เฮย์จิถาม
"
รันโทรมาบอกน่ะสิ ไม่งั้นฉันจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ"
"
บ้าจริง ดึกป่านนี้แล้วจะไปหาตั๋วเครื่องบินที่ไหนทัน นี่ขับรถให้มันเร็ว ๆ หน่อยซิ" ว่าพลางก็หันไปเร่งคนขับรถแท็กซี่ที่นั่งอยู่ข้างหน้า คนขับรถหันมาดูเขาทีนึงแต่ก็ไม่อยากจะเถียงด้วย ในที่สุดก็ถึงสนามบิน
"
ขอโทษนะค่ะ เที่ยวบินสุดท้ายตั๋วหมดแล้วและเครื่องก็จะออกในอีก 20 นาทีนี้แล้วค่ะ" เสียงพนักงานที่สนามบินพูดกับพวกเฮย์จิ
"
เห็นม่ะ ไม่มีตั๋วแล้ว ไปพรุ่งนี้ไม่ได้รึไง" คาซึฮะถาม
"
เธอจะบ้าเหรอ รันโทรมาบอกว่าโคนันหายตัวไปเธอยังจะไม่เดือดร้อนอีกเรอะ"
"
ก็แค่หายตัวไปเองนี่นา พ่อรันเป็นนักสืบนะ เดี๋ยวก็หาตัวเจอแล้วล่ะ"
"
เธอไว้ใจตาลุงนั่นงั้นเหรอ เฮ้พี่ชาย" พูดกับคาซึฮะจบก็หันไปพูดกับผู้ชายอีกคนที่เพิ่งเดินมาอยู่ใกล้ ๆ
"
พี่ชายจะไปไหนเหรอ"
"
อ้อ พี่กับแฟนจะกลับบ้านที่โตเกียวน่ะ"
+ + + + + + + + + +
"
ทำไมมาช้าจังเลยล่ะ เฮย์จิ" รันถาม
"
ก็ยัยนี่น่ะซิ" พูดพลางก็เหล่ไปที่คาซึฮะ
"
ก็นายอยากปิดมือถือเองนี่นา"
"
มือถือมันแบตหมดตะหากล่ะ"
"
ดีนะที่ฉันบอกพี่ชายคนนั้นว่าพ่อเจ็บหนักต้องรีบมาน่ะ แล้วก็ดีนะที่พี่ชายคนนั้นใจดีขายตั๋วให้น่ะ" เฮย์จิยังพึมพำอยู่ "เอาล่ะรีบไปกันเถอะ ไปช่วยหมอนั่นกัน"

ตอนจบ : คดีสุดท้ายของโคนัน ตอนที่ 3

"
ไปทางไหนต่อน่ะ" เสียงหนึ่งดังขึ้น
"
ทางนี้" อีกเสียงที่ฟังดูเล็กกว่าตอบกลับมา
"
เธอแน่ใจนะ ว่าจำทางไม่ผิดน่ะ" อีกเสียงที่ฟังดูทุ้มที่สุดดังขึ้น
"
แน่ใจซิ"
"
แล้วเราจะไว้ใจเธออีกได้ยังไง" เสียงแรกดังขึ้นอีก
"
ถ้าไม่ไว้ใจก็ไม่ต้องตามมา" เสียงเล็ก ๆ นั้นตอบกลับมาอีกครั้ง
"
ใกล้จะถึงรึยังล่ะ" เสียงที่ทุ้มที่สุดเอ่ยขึ้น
"
อีกนิดนึง นิดเดียวเท่านั้น รอหน่อยนะ" เสียงเล็ก ๆ ตอบกลับมาอีกครั้ง แต่ประโยคหลังเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า
+ + + + + + + + + +
"
เราจะไปทางไหนกันล่ะ" เฮย์จิถามขึ้น
"
จากที่ผมสืบมามันน่าจะอยู่ทางนี้นะครับ หรือหมวดว่ายังไงครับ" พี่หมอของรันหรืออาราอิเดะ โทโมอากิเอ่ยขึ้น
"
อ้อ ผมไม่ทราบหรอกครับ ก็คุณไม่เคยบอกผมเรื่องตัวจริงของคุณเลยนี่"
"
นั่นซิ นั่นซิ ปิดเรื่องไว้ซะเงียบเลยนะ" เสียงของหมวดทาคางิกับหมวดซาโต้นั่นเอง
"
อย่างเพิ่งทะเลาะกันเลยค่ะ เราต้องไปช่วยโคนัน เอ่อ หมอนั่นก่อนนะค่ะ" รันพูดอย่างร้อนใจ
+ + + + + + + + + +
"
ในที่สุดก็ออกมาได้ซะที" เสียงใครบางคนพึมพำขึ้นพร้อมกับเสียงหอบเหนื่อยแล้วเขาก็ได้ยินเสียงของใครบางคนข้าง
่างพูดกัน
"
เชอร์รี่ เธอเองเหรอเนี่ย ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ ไปทำภารกิจลับซินะ" เสียงของคริสนั่นเอง
"
ใช่ แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ขนาดฉันอยู่ใกล้คุโด้มากกว่าเธอ ยังโดนเธอแย่งผลงานไปได้ เฮ้อ ความจริงฉันน่าจะจับตัวหมอนั่นมาตั้งแต่แรก ไม่น่าเลย" อีกเสียงตอบกลับมา
โคนันที่ฟังอยู่ในช่องแอร์ข้างบนถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินเสียงของไฮบาระดังขึ้น และต้องตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเขาได้รู้ว่าความจริงแล้วไฮบาระปลอมตัวไปเพื่อจะจับเขา
"
แล้วเธอจัดการกับดร.อะไรนั่นยังไงล่ะ เชอร์รี่" คริสถามอีก
"
ก็ปิดปากเขาไปชั่วนิรันน่ะซิ" น้ำเสียงฟังดูโหดขึ้นเล็กน้อย
โคนันถึงกับอึ้งหนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของไฮบาระ
"
เอาล่ะ ฉันจะไปแปลงโฉมให้กลับมาเป็นคนเดิมซะหน่อยขอตัวนะ คริส" ไฮบาระเอ่ยขึ้นแล้วเดินจากไป
+ + + + + + + + + +
ประตูห้องคุมขังของโคนันโดนเปิดออกแต่ข้างในกลับว่างเปล่า ทำให้คนที่มาเปิดถึงกับหน้าเสีย
"
หายไปไหนแล้วล่ะ หรือว่าจะหนีไปแล้ว บ้าจริง"
ประตูห้องปิดลงเหมือนเดิมอีกครั้ง
+ + + + + + + + + +


"
ไม่อยากจะเชื่อ ไฮบาระ ที่แท้เธอปลอมตัวเข้าไปเพื่อจับฉันเหรอเนี่ย" โคนันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนนี้เค้าออกมานอกโรงงานได้แล้วแต่กว่าจะออกมาได้ก็ช่างยากลำบากเหลือเกิน และตอนนี้ฟ้าก็เริ่มสว่างแล้วด้วย
ถัดออกไปไม่ไกลนัก มีคนเห็นโคนันเข้าแล้ว
"
นั่นมัน…" เสียงทุ้ม ๆ ของใครคนนึงดังขึ้น
"
ใช่จริง ๆ ด้วย" อีกเสียงดังขึ้น แล้วทั้งสองก็ออกวิ่ง
สองคนนั้นวิ่งมาทางด้านหลังของโคนัน หนึ่งในสองเอามือปิดปากโคนันเอาไว้ โคนันเริ่มดิ้นแต่แล้ว
พล้อก ! ! !
ชายอีกคนเอาไม้ตีหัวโคนัน ด้วยร่างกายที่อ่อนเพลียอยู่แล้วทำให้โคนันสลบทันที
+ + + + + + + + + +
"
หนีออกมาได้ยังไงกันนะ" เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น
"
แล้วจะทำยังไงกับมันล่ะ" เสียงทุ้ม ๆ ดังขึ้น
"
เดี๋ยวก็คงฟื้นแล้วล่ะ" อีกเสียงดังขึ้น
(
อ่า 3 คนนี้คือ 3 คนเดียวกับที่เคยปรากฎตัวแล้วตอนต้นตอนน่ะค่ะ)
โคนันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วเขาก็เห็นคนสามคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอ
"
ดร.อากาสะ ลุง ไฮไฮบาระ" โคนันพูดขึ้นอย่างตกใจ
"
ฟื้นแล้วเหรอ" เสียงทุ้ม ๆ ของดร.อากาสะดังขึ้น
"
สลบไปตั้งนานเลยนะ คุโด้" ไฮบาระพูดขึ้นด้วยเสียงเล็ก ๆ ของเธอ เธอยังตัวเล็กอยู่เลย
"
หนี หนีเร็วลุง หนีเร็วดร. ไฮบาระ ไฮบาระจะฆ่าพวกเรา" โคนันพูดแต่โคโกโร่กับดร.อากาสะกลับหัวเราะซะนี่ โคนันหันไปมองคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างงง ๆ แล้วถามขึ้นว่า
"
นี่มันอะไรกันแน่น่ะ"
"
แกเป็นนักสืบก็คิดเอาเองซิวะ" โคโกโร่ว่า
+ + + + + + + + + +
"
ใกล้จะถึงรึยังค่ะ พี่หมอ" รันถามด้วยความร้อนใจ
"
ใกล้แล้วหล่ะ เลี้ยวซ้ายอีกทีนึงก็ถึงแล้ว"
"
ทำไมมันไกลจังล่ะค่ะ" คาซึฮะถามบ้าง
"
ทำไม เหนื่อยเหรอ" เฮย์จิถามกลับ
"
อือ ก็เดินมาตั้งไกล" คาซึฮะตอบ
"
ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องมา" เฮจิย์ว่า แต่หมออาราอิเดะทำมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบเมื่อมาหยุดอยู่ที่หน้าโรงงาน (โรงงานที่พวกโคนันอยู่อ่ะค่ะ)
"
พวกคุณเรียกกำลังเสริมได้แล้วล่ะ ที่นี่ไม่ผิดแน่"หมออาราอิเดะหันมาบอกหมวดทาคางิ
+ + + + + + + + + +
"
โอ้ย ผมนึกไม่ออก รีบ ๆ บอกมาซะทีซิ" โคนันโวยวาย
"
งั้นฟังให้ดีนะ" ดร.อากาสะว่า แล้วเริ่มเล่า
"
หนูไอน่ะ เค้าได้รับคำสั่งลับให้มาจับตัวนายไป เพราะพวกชายชุดดำรู้สึกสงสัยว่าทำไมอยู่ดี ๆ โมริ โคโกโร่ถึงได้เก่งกาจนัก สุดท้ายพวกมันก็จับได้ว่านายคือคุโด้ ชินอิจิ"


"
แต่องค์กรก็ยังไม่แน่ใจนัก พวกมันก็เลยส่งชั้นมาอยู่กับดร.เพื่อให้สืบความจริงและจับตัวนายกลับมา ฉันไม่รู้ว่าจะมาจับนายได้ยังไงนอกจากจะสร้างภาพขึ้นมาทำเป็นว่าตัวเองหักหลังองค์กร กินยานั่นเหมือนนาย แล้วก็หนีออกมาเพื่ออาศัยอยู่กับดร. ตอนแรกฉันเองก็ไม่อยากเชื่อว่าแผนนี้มันจะได้ผล" ไฮบาระเล่าบ้าง
"
อ๋อ เธอคงคิว่าฉันกับดร.โง่ล่ะซินะ" โคนันพูดอย่างอารมณ์เสีย
"
เปล่าซะหน่อย ตอนแรกฉันก็กำลังคิดอยู่เหมือนกันล่ะว่าจะบอกองค์กรว่านายไม่ใช่คุโด้ดีรึเปล่า แต่นึกไม่ถึงองค์กรกลับรู้ซะก่อนว่านายคือคุโด้ ชินอิจิตัวจริง พวกเขาเร่งให้ฉันรีบจับตัวนายกลับมา แต่เพราะฉันรู้สึกว่าเริ่มผูกพันกับกับทุก ๆ คนแล้วฉันเลยยืดเวลาออกไปโดยการส่งข่าวมาบอกองค์กรว่าฉันยังไม่พร้อม แต่นึกไม่ถึงว่านายจะแอบมาที่นี่ซะก่อน" ไฮบาระตอบคำถามแล้วเล่าต่อ
+ + + + + + + + + +
"
แย่แล้ว ลูกพี่ เจ้าเปี๊ยกนั่นหายไปแล้ว" ว็อดก้าวิ่งมารายงานยีน
"
แกว่าอะไรนะว็อดก้า" ยีนตะคอกถามว็อดก้า
"
เมื่อกี้นี้ผมกับแบรคจะเอาข้าวไปให้มันแต่พอเข้าไปข้างในมันก็หายไปแล้ว" ว็อดก้าพูดเสียงตะกุกตะกัก
ยีนโมโหมากเขารีบวิ่งไปดูที่ห้องลับใต้ดาดฟ้าซึ่งเป็นที่คุมขังโคนัน ภายในห้องไม่มีใครอยู่จริง ๆ
"
นายก็กลับไปแล้ว ทีนี้จะทำยังไงล่ะลูกพี่" ว็อดก้าถาม
+ + + + + + + + + +
"
แล้งไงต่อล่ะ เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมาอยู่ที่นี่" โคนันถามต่อ
"
ตอนที่นายโทรศัพท์มาน่ะ ฉันเป็นคนรับสายเองล่ะ ตอนนั้นนายพูดถึงคน ๆ นึง"
"
อ๋อ นายนานาตะ ซามากิ" โคนันลืมนายคนนี้ไปแล้วสนิทเลย
"
ใช่ มันเป็นคนขององค์กร" ไฮบาระว่า
"
มันทำอะไรเหรอ" โคนันถาม
"
ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าคงเป็นงานใหญ่ ไม่งั้นนายใหญ่คงไม่ยอมให้เข้ามาในนี้" ไฮบาระอธิบายต่อ
"
พอหนูไอเค้าลงมาบอกฉันว่านายอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตรายฉันก็เลยคิดว่าน่าจะไปหาโมริ
ุงให้มาช่วยๆ กันตามหานาย" ดร.อากาสะเล่าต่อ
"
ระหว่างทางก็เจอรันกำลังคุยอยู่กับอายูมิ แต่เราไม่อยากให้เธอต้องมาเสี่ยงไปด้วยเลยไม่ได้บอก รีบตรงไปหาคุณโมริทันที คิดว่ายังไงซะก็คงต้องบอกความจริงให้รู้แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่านายคื
ดุโด้ ชินอิจิ" ไฮบาระเล่าต่อ
"
ก็ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ฉันไม่โง่สักหน่อยฉันรู้มาตลอดล่ะ" โคโกโร่เล่าในขณะที่โคนันทำหน้าทึ่งสุด ๆ
"
พอสองคนนี้มาที่บ้านฉันก็พอจะรู้ล่ะว่าเกิดเรื่องขึ้นกับนาย พวกเราก็เลยออกตามหานาย"
"
เราไปที่ร้านกาแฟแห่งนึงก็เจอกับหมออาราอิเดะ เขาบอกว่าเห็นนายกับอาจารย์โจดี้ตรงมาทางนี้ฉันก็เลยพอจะเดาได้ลาง ๆ ว่านายกำลังถูกสะกดรอยตาม" ไฮบาระเล่าต่อ
"
ฉันก็เลยเอาแว่นตาสำรองสะกดรอยตามมาอีกต่อนึง แต่ระหว่างทางแบตมันหมดเลยต้องให้หนูไอนำทางต่อจนมาถึงที่นี่" ดร.อากาสะเล่า
"
พอมาถึงนี่เราก็ทำทีเป็นว่าให้หนูไอกลับเข้าไปในองค์กรอีกครั้งเพื่อเอาตัวแกออกมา" โคโกโร่เล่า
"
แต่พอฉันเปิดประตูห้องขังของนายฉันก็แทบเป็นลมเพราะไม่เจอนาย" ไฮบาระเล่าต่อ "กำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงดี ดร.ก็ติดต่อมาว่านายอยู่กับเขา ฉันก็เลยหนีออกมา"
"
แล้วทำไมต้องทุบหัวฉันด้วยล่ะ" โคนันถามอย่างเอาเรื่อง พลางเอามือจับหัวที่ตอนนี้มีผ้าพันแผลพันอยู่
"
ก็นายดิ้นนี่นา" ดร.แก้ตัว
"
แม้แต่กระจกที่สะท้อนทีอย่างตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่อาจสะท้อนตัวตนที่แท้จริงได้

ตอนจบ : คดีสุดท้ายของโคนัน ตอนที่ 4
"
นายว่ายังไงบ้างน่ะลูกพี่" ว็อดก้าถามหลังจากยีนโทรไปรายงานนายใหญ่เรื่องที่โคนันหายตัวไป
"
นายไม่รับโทรศัพท์ ฉันกำลังสงสัยว่ามันคงหนีไปทางช่องแอร์" ยีนพูด
"
นั่นน่ะสินะลูกพี่" ว็อดก้าเสริม
"
แย่จริง เอ๊ะ แล้วนี่เชอร์รี่หายไปไหนแล้วล่ะ" คริสถาม
"
เห็นว่าจะไปพักน่ะ" ยีนตอบ
"
แต่เมื่อกี้นี้ ฉันไปดูที่ห้องของเธอมา ไม่เห็นมีใครเลยนี่" คริสยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
"
หรือว่า…" ยีนพูดแล้วทิ้งท้ายเอาไว้
+ + + + + + + + + +
"
ทาคางิ ซาโต้ ทำอะไรทำไมไม่บอกฉันซักคำฮ่ะ คุณก็เหมือนกันหมออาราอิเดะ คุณเป็นหมอนะ นึกว่าตัวเองเป็นสายลับรึไง ทำอะไรไม่บอกผมสักคำ" สารวัตรเมงูเระเอ่ยขึ้น เขามาถึงหน้าโรงงานพร้อมกับกำลังเสริม
"
ขอโทษนะค่ะ สารวัตร" หมวดซาโต้เอ่ยเสียงหวาน
"
สารวัตรครับผมว่าเราควรจะกระจายกำลังออกเป็นสี่ส่วนนะครับ" เฮย์จิที่เงียบมานานเอ่ยขึ้น
"
ใช่ค่ะ ส่วนแรกเข้าทางหน้า ส่วนที่สองเข้าทางหลัง" คาซึฮะพูด
"
ส่วนที่สามทางซ้าย ส่วนที่สี่ด้านขวา แค่นี้เราก็ล้อมพวกมันไว้ทุกด้านแล้วล่ะค่ะ" รันพูดบ้าง
"
ฉันรู้หรอกน่า ฉันเป็นสารวัตรนะไม่ต้องให้เด็กอย่างพวกเธอมาสอนหรอก" สารวัตรเมงูเระพูดขึ้นจากนั้นเขาก็สั่งแบ่งกระจายกำลังออกเป็นสี่ส่วน
+ + + + + + + + + +
"
ทำไมพวกเราไม่ไปเข้าด้านหน้าล่ะเฮย์จิ มาด้านซ้ายทำไม มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้นเลย" คาซึฮะเริ่มบ่นเพราะเฮย์จิ
บอกให้มาทางด้านซ้าย
"
เอาเถอะน่า เอะ นั่นรอยเลือดนี่" เฮย์จิหันไปเห็นรอยเลือดของโคนันที่เกิดจากการโดนทุบหัวเข้าเข้า เขาเอานิ้วไปจับแล้วพูดขึ้นว่า
"
แห้งแล้ว คงจะมีมาประมาณ 2 ชั่วโมงขึ้นไปแล้ว"
"
เลือดใครกันนะ หวังว่าคงจะไม่ใช่ของ…" รันพูดแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
"
ไม่ใช่หรอกน่ารัน ทำใจให้สบายเถอะ" คาซึฮะปลอบ
"
เฮย์จิ ตรงนั้นมีบ้านร้างล่ะ" หมออาราอิเดะพูด
"
เราไปดูกันเถอะ หมวดทาคางิ คุณพากองกำลังบุกเข้าไปก่อนนะฮะ แล้วเดี๋ยวพวกผมตามไป" เฮย์จิสั่งแล้วเรียกรันกับคาซึฮะแยกไปอีกทาง
+ + + + + + + + + +
"
ว่าไงทาคางิ นี่มันโรงงานร้างชัด ๆ พวกเธอกลับบอกว่านี่เป็นองค์กรอะไรไม่รู้บ้าบอ" สารวัตรพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"
ก็หมออาราอิเดะเค้าบอกว่าที่นี่มัน…" ทาคางิเถียง
"
เค้าเป็นหมอนะ ส่วนนายน่ะเป็นตำรวจ ทำไมต้องเชื่อเขาด้วยล่ะ" เมงูเระเริ่มระเบิดอารมณ์
"
ก็เค้าเป็น…"
"
ทาคางิคุง" ทาคางิพูดยังไม่ทันจบซาโต้ก็เรียกชื่อเขาเสียงดัง
"
เป็นอะไร" สารวัตรถาม
"
เป็นเป็นคนที่น่าเชื่อถือนี่ครับ" ทาคางิตอบ แต่คำตอบนี้ทำเอาเขาถึงกับโดนด่ายกใหญ่
"
งั้นเรารออยู่นี่ก่อน ดูซิว่าคุณหมอผู้น่าเชื่อถือจะว่ายังไง" สารวัตรเริ่มโมโหสุดขีด
+ + + + + + + + + +
"
คุโด้" เสียงเรียกจากเฮย์จิทำให้โคนัน ไฮบาระ ดร.อากาสะและโคโกโร่หันไปดู
"
พวกนายรัน เธอมาที่นี่ได้ยังไง" โคนันถาม
"
พวกฉันไม่บื้อนิ่" เฮย์จิตอบ
"
เรื่องมันยาวน่ะ เอาไว้ค่อยเล่าก็แล้วกัน เข้าไปในนั้นก่อนเถอะ" หมออาราอิเดะพูดพลางชี้นิ้วไปที่โรงงาน
+ + + + + + + + + +
"
ไม่มีทาง ในนี้มีคนอยู่แน่ ๆ ทำไมกลายเป็นแบบนี้ล่ะ" ไฮบาระโวยวายเมื่อเข้ามาในโรงงานซึ่งขณะนี้ไม่มีใครเลยนอกจากพวกเขากับตำรวจกำลังเสร

ในขณะที่สารวัตรเถียงอยู่กับคนอื่น ๆ โคนันก็เดินสำรวจไปทั่ว แต่เสียงของทุกคนทำให้สมาธิเขาแตกกระจายจนกระทั่ง
"
เงียบ ๆ กันหน่อยไม่ได้รึไง" โคนัน เฮย์จิและโคโกโร่ตะหวาดขึ้นพร้อมกัน พวกเขาสามนักสืบใหญ่กำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะมีทางหนีทางอื่นหรือไม่ ทุกคนในที่นั้นเงียบลงทันที
วิ้ว วิ้ว

"
เสียงลมพัด" โคโกโร่พูดขึ้น
"
แต่ในนี้ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีทางไหนที่ลมจะพัดได้เลย นอกจาก…" เฮย์จิพูด
"
ห้องใต้ดิน" โคนัน โคโกโร่ เฮย์จิพูดพร้อมกันอีกครั้ง
โคนันเดินไปเรื่อย ๆ ก็เห็นผนังที่นึงนูนขึ้นมาเขาจึงเอามือกดลงไป ทันใดนั้นผนังตรงนั้นก็ยุบตัวลงไปช้า ๆ ทันใดนั้นที่พื้นซึ่งเป็นปูนก็กำลังส่งเสียงดังเหมือนจะแยกจากกัน
ครืน ครืน

ทันใดนั้นพื้นที่บริเวณกลางโรงงานก็แปลสภาพเปลี่ยนจากพื้นปูนกลายเป็นพื้นไม้ บนไม้มีปุ่มตัวอักษรอยู่เต็มไปหมด
"
คงต้องใช้รหัส" โคโกโร่กล่าวขึ้น
"
รหัสอะไรล่ะ" เฮย์จิพูดขึ้น
"
อาจจะเป็นชื่อขององค์กร ไฮบาระ องค์กรเธอชื่ออะไร" โคโกโร่ถาม
"
ฉันไม่เคยรู้หรอกว่าองค์กรชื่ออะไร" ไฮบาระตอบ เป็นคำตอบที่ทำเอาสามนักสืบแทบอยากจะร้องไห้
"
บางทีอาจจะเป็นคำว่า dead devil ก็ได้นะ" โคนันพูดขึ้น เฮย์จิลองกดดู พื้นเริ่มสั่นอีกครั้งแล้วก็แยกออกเป็นสองทางมีบันไดให้ลงไปข้างล่าง
"
เฮ้ นายรู้ได้ไงน่ะคุโด้" เฮย์จิถาม
"
แล้วฉันจะเล่าให้ฟังทีหลัง"
+ + + + + + + + + +
"
หยุดทำไมล่ะยีน เดี๋ยวพวกมันก็ตามมาทันพอดี" คริสถาม
"
ไม่หรอก พวกมันไม่รู้หรอก" ยีนว่า
"
แต่เชอร์รี่อาจจะพาพวกนั้นมา" ว็อดก้าพูดบ้าง

"
ไม่มีใครรู้เรื่องห้องใต้ดินนี่ นายไม่เคยบอกใครนอกจากฉัน และถึงจะรู้ว่ามีห้องนี่แต่ก็ไม่มีทางรู้รหัสหรอก" ยีนพูด
"
นายสร้างห้องนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" คริสถาม
"
นายไม่ได้สร้างเองหรอก นายจ้างนายนานาตะมาสร้าง เมื่อปีที่แล้วแต่เพิ่งจะเสร็จเมื่อไม่กี่เดือนนี้เอง" ยีนอธิบาย
"
มิน่า นายไม่ให้มานี่เลย ตั้งแต่ปีก่อน" ว็อดก้าพูดขึ้น
"
หยุดนะ พวกนายหนีไปไหนไม่รอดแล้วล่ะ" เสียงของเฮย์จิดังขึ้นพวกเขาไล่มาทันแล้ว
"
แย่แล้วยีน เราจะทำยังไงต่อล่ะ" คริสถาม
"
เธอกับว็อดก้า แล้วก็คนอื่น ๆ ต้องโดนจับน่ะสิ" ยีนตอบ
"
อะไรนะ" คริสถาม
+ + + + + + + + + +
"
เห็นมั้ยล่ะค่ะ สารวัตรที่นี่มีคนอยู่จริง ๆ ด้วย…" ซาโต้พูดขึ้นแต่ก็ต้องชะงักไปเพราะเมงูเระไม่ได้อยู่ตรงนั้น
"
เอ๋ สารวัตรหายไปไหนนะ คุณรันเห็นบ้างไหมค่ะ" ซาโต้ถาม
"
ไม่เห็นเลยล่ะค่ะ โคนัน ก็หายไปเหมือนกันค่ะ" รันตอบ
"
คุณซาโต้ครับ เดี๋ยวผมจะพาผู้ต้องหากลับสน.ก่อนนะครับ" ทาคางิมารายงาน ผู้ต้องหาของเขาก็คือ คริส ยีน ว็อดก้า และสมาชิกขององค์กรอีกหลายคน
+ + + + + + + + +
"
จะหนีไปไหนเหรอครับคุณ dead devil หรือจะให้ผมเรียกว่าสารวัตรเมงูเระเหมือนเดิมล่ะฮะ" โคนันเอ่ยขึ้น ทำให้คนข้างหน้าหยุดกึก
"
เธอพูดอะไรน่ะโคนัน ฉันแค่จะมาเดินสำรวจรอบ ๆ ซะหน่อยก็เท่านั้น" เมงูเระแก้ตัว
"
หยุดเถอะครับ สารวัตรผมจำเสียงคุณได้นะครับ" โคนันพูดต่อ
"
ถ้าเธอจะพูดอย่างงั้นล่ะก็ ฉันก็คงต้องขอถามเธอซะหน่อยล่ะว่า เธอมีหลักฐานอะไรหรือเปล่า" เมงูเระพูด
+ + + + + + + + + +
"
แม้แต่กระจกที่สะท้อนทีอย่างตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่อาจสะท้อนตัวตนที่แท้จริงได้"

ตอนจบ : คดีสุดท้ายของโคนัน จบจริงๆละครับ
"
ผมไม่มีหลักฐานหรอกครับ แต่ถ้าให้พวกนั้นชี้ตัวล่ะก็ ยังไงสารวัตรก็คงหนีไม่รอด มอบตัวเถอะนะครับ" โคนันพูดต่อ
"
ไม่ได้หรอกนะ" เมงูเระพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าพร้อมกับหยิบปืนขึ้นมา
"
ชินอิจิคุง ฉันไม่อยากทำอย่างงี้เลย ไม่อยากให้เธอต้องตายด้วยน้ำมือของฉันเลย" เมงูเระพูดต่อ
"
ถ้าจะกรุณาผมล่ะก็ ช่วยบอกหน่อยเถอะครับว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้ คุณสร้างองค์กรนี่ทำไมกัน" โคนันถาม
"
เพราะว่าฉันอยากได้เธอคืนมาน่ะสิ เธอคนนั้น คนที่ฉันเฝ้ารอมาแสนนาน" เมงูเระพูด
"
ใครกันครับ" โคนันถามต่อ
"
ลูกสาวของฉัน เมื่อหลายปีก่อน...ก่อนที่เธอจะเกิดซะอีก ตอนนั้นมิโดริ (ภรรยาสารวัตรค่ะ) เธอคลอดลูกสาวคนแรกของฉันแต่...แต่หลังจากคลอดได้ไม่กี่วันลูกสาวฉันก็ตาย ฉันเสียใจมาก ฉันอยากจะชุบชีวิตลูกสาวฉันขึ้นมา ฉันก็เลยแอบสร้างองค์กรนี้ขึ้นมาเงียบ ๆ" เมงูเระอธิบาย
"
แล้วทำไมถึงต้องฆ่าคนมากมายด้วยล่ะครับ" โคนันถามต่อ
"
เอามาทดลองยาน่ะสิ คนพวกนั้นอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ เอามาลองยาซะยังจะดีกว่า" เมงูเระอธิบาย คำอธิบายนั้นทำเอาโคนันถึงกับเสียวสันหลัง
"
เอาละ ถึงเวลาของเธอแล้วชินอิจิคุง" เมงูเระพูดขึ้น
โคนันหลับตาสนิท เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นคนที่เขาไว้ใจมากคนนึง ไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนของพ่อจะมาฆ่าเขา
ปัง

เสียงปืนดังขึ้นแล้ว แต่โคนันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองไม่เป็นอะไรเลย เมื่อเขาลืมตาขึ้นภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา
หมออาราอิเดะกับเฮย์จิแล้วก็โคโกโร่กำลังจับตัวสารวัตรอยู่ ตรงหน้าเขามีร่าง ๆ หนึ่งนอนจมกองเลือด เธอถูกยิง
"
ไฮบาระ" โคนันตะโกน
"
ทำไมเธอทำอย่างงี้ล่ะ" พูดพลางก็คุกเข่าลงข้าง ๆ ร่างของเด็กสาวที่มีลมหายใจอ่อนระรวย ช้อนศีรษะเธอมาไว้บนตัก
"
ฉันอยากจะไถ่บาปทั้งหมดที่ฉันทำไปน่ะสิ แล้วอีกอย่างเหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือฉันรักนาย" คำตอบนั้นแผ่วเบาแต่จับจิตจับใจคนฟังเหลือเกิน
"
เธออย่าเพิ่งพูด…." โคนันพูดยังไม่ทันจบ ไฮบาระก็ยกมือขึ้นปิดปากเขา มืออีกข้างของเธอล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า
"
นี่คือยา CX 800 T มันจะทำให้นายกลับไปเป็นคุโด้ ชินอิจิเหมือนเดิม" ไฮบาระพูดเสียงแผ่วเบากว่าเดิม
"
ทำไมเธอไม่กินล่ะ" โคนันถาม
"
มันมีอยู่เม็ดเดียว แล้วฉันก็กำลังจะตาย นายเอาไปเถอะ" โคนันรับยามาจากไฮบาระ ทันใดนั้นร่างกายของเด็กสาวก็หยุดการทำงาน เธอตายซะแล้ว
"
ไฮบาระ" โคนันตะโกนออกมาอีกครั้ง
+ + + + + + + + + +
ณ สำนักงานนักสืบโมริ
"
ทำไมเธอไม่พูดกับคุโด้คุงล่ะ รัน ตอนนี้เขาก็กลับมาเป็นคนเดิมแล้วนี่นา" คาซึฮะถาม แต่ไม่มีคำตอบจากปากรัน
"
อ้าว เฮย์จิ คุโด้ มากันแล้วเหรอ" คาซึฮะยังพูดต่อ
"
เล่าให้ฟังบ้างซิ ผลการสอบปากคำน่ะ" คาซึฮะยังถามต่ออย่างสงสัย ชินอิจิเหลือบตาไปดูหน้ารันแวบนึง ตั้งแต่กลับมาจากโรงงานจนถึงวันนี้ก็สิบวันแล้ว แต่รันยังไม่พูดกับเขาเลย
"
ก็ไม่มีอะไรนี่ พวกนั้นก็รับสารภาพ สารวัตรก็โดนจับ ส่วนยีนก็…" เฮย์จิพูดไม่ทันจบชินอิจิก็สวนขึ้นว่า
"
พวกนายเล่ามาก่อนเถอะว่าตามฉันไปที่โรงงานได้ยังไง" ชินอิจิถามบ้าง
"
อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ…" คาซึฮะพูดแล้วหันไปมองหน้ารัน
"
ผมเล่าเองก็แล้วกันครับ" หมออาราอิเดะพูด เขาเดินเข้ามาพร้อมกับใครคนนึงที่ทำเอาคาซึฮะกับรันตะลึง
"
ยีน" รันกับคาซึฮะพูดพร้อมกัน
"
ไม่ใช่หรอกครับ ชื่อจริง ๆ ของเขาคือ อากาอิ ชูอิจิ เค้าเป็นเหมือนกับผม" หมออาราอิเดะอธิบายแล้วก็เล่าว่า
"
คือความจริงแล้วผมเป็น FBI น่ะครับ เขาก็ด้วย" พูดแล้วก็ชี้ไปที่ยีน "เค้าปลอมตัวเข้าไปสืบเรื่ององค์กรน่ะครับ เพราะทาง FBI สืบได้ว่าที่ญี่ปุ่นมีองค์กรลึกลับที่จัดตั้งขึ้นเพื่อฆ่าและชุบชีวิตคนน่ะครับ" พูดจบแล้วก็หันมาทางชินอิจิ
"
สำหรับเรื่องที่ตามไปที่โรงงาน คือ ตอนนั้นผมอยู่ที่ร้านกาแฟนั้นพอดี เห็นคุณโดนอาจารย์โจดี้ เอ๊ย คริส เขาสะกดรอยตามคุณอยู่ กำลังจะตามไปก็พอดีเจอกับพวกคุณโมริ พอบอกทางพวกเค้าเสร็จผมก็รีบมาหาคุณรันทันที….อย่างที่บอกแหละครับ ชูอิจิปลอมตัวเป็นยีนแฝงตัวอยู่ในองค์กร พอเขารู้ว่าตัวจริงของโคนันคือใครผมก็เลยได้รู้ด้วยว่าโคนันก็คือคุโด้ ชินอิจิผมก็เลยคิดว่าน่าจะมาบอกรัน แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะรู้อยู่แล้ว" อาราอิเดะเล่าถึงตรงนี้รันก็ลุกขึ้นเดินออกไป แต่ชินอิจิยังไม่สนใจเขาขอให้หมออาราอิเดะเล่าต่อ
"
จากนั้นรันก็โทรไปหาคุณคาซึฮะ จากนั้นคุณคาซึฮะกับเฮจิย์ก็มา เราจึงตัดสินใจโทรหาหมวดซาโต้กับหมวดทาคางิ จากนั้นผมก็ทำทางทุกคนไปที่โรงงานตามทางที่ชูอิจิเคยบอกเอาไว้" อาราอิเดะเล่าต่อ
"
เดี๋ยวนะครับ ถ้าอย่างงั้นก็แสดงว่าคุณรู้แล้วน่ะซิว่าสารวัตรเป็นหัวหน้าแก๊งค์ ไม่งั้นคุณคงโทรไปหาเขา" ชินอิจิถาม
"
ไม่รู้หรอกครับ เราแค่สงสัยเท่านั้นล่ะครับ"
"
เพราะผมไม่ดีเอง ผมไม่แน่ใจว่าเขาเป็นสารวัตรหรือว่ารองสารวัตร" ยีนหรือชูอิจิที่นิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้น
"
แล้วไฮบาระ รู้รึเปล่าว่าใครเป็นหัวหน้าแก๊งค์" เฮย์จิถามต่อ
"
ไม่รู้หรอก เธอทำงานอยู่แต่ในห้องแลป" พอพูดถึงไฮบาระ ชินอิจิสังเกตเห็นว่าชูอิจิมีน้ำตาเอ่อขึ้นมานิด ๆ เขาคิดว่าชูอิจิคงจะชอบไฮบาระ เลยเปลี่ยนเรื่องพูด
"
นายนานาตะคือใครกันแน่" ชินอิจิถาม
"
มันเป็นโจรปล้นธนาคารเมื่อหลายปีก่อนชื่อจริง ๆ ของมันก็คือ คาโน ไซโซ คนที่ใคร ๆ ก็คิดว่าตายไปแล้ว มันมีความสามารถเรื่องกลไกมาก นายเมงูเระเลยจ้างมาสร้างห้องใต้ดิน" ชูอิจิอธิบาย
"
แล้วเรื่องคนทรยศขององค์กรล่ะครับ" ชินอิจิถามเรื่องที่เขาได้ยินที่โรงงาน
"
ฉันปล่อยข่าวนี้ออกไปเองแหละ ที่จริงไม่มีคนทรยศหรอก ฉันแค่อยากให้พวกมันระแวงกันเอง" ชูอิจิอธิบายอีก
"
แล้วทำถึงลงไปอยู่ห้องใต้ดินกันล่ะ" เฮย์จิถามบ้าง
"
เพราะฉันคิดว่าเชอร์รี่คงจะทรยศองค์กรเข้าแล้วจริง ๆ และคิดว่าเธออาจจะพาตำรวจมาที่นี่ ฉันเลยคิดว่าถ้าอยู่ข้างบนล่ะก็อาจมีใครในองค์กรหนีออกไปได้ ฉันเลยหลอกต้อนทุกคนลงไปในห้องใต้ดิน" ชูอิจิเล่าอีกแล้วย้อนถามว่า
"
คุณรู้รหัสผ่านห้องใต้ดินได้ยังไง"
"
พ่อผมเคยบอกว่าเมื่อก่อนสารวัตรชอบพูดคำนี้บ่อย ๆ น่ะครับ" ชินอิจิอธิบาย

เมื่อหมดเรื่องที่สงสัยแล้วชินอิจิก็ขอตัวมาง้อรัน
+ + + + + + + + + +
"
รัน ที่แท้เธอก็รู้อยู่แล้วว่าฉันคือ…" ชินอิจิพูด
"
ฉันไม่โง่นี่….แต่ที่ฉันไม่พูดก็เพราะว่าฉันฉันรออยู่รอให้นายบอกความจริงทั้งหมด
ากปากนายแต่….แต่นายก็ไม่เคยพูดเลยไม่เคยเลย" รันพูดพลางเอามือป้ายน้ำตาที่กำลังไหลอยู่
"
รันเธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่" ชินอิจิถาม
"
มันไม่สำคัญหรอก มันสำคัญตรงที่ทำไมนายไม่ยอมบอกฉันตะหากล่ะ" พูดพลางน้ำตาก็ไหลออกมาอีกคราวนี้เธอไม่สนใจจะเช็ดมันแล้ว
"
ก็เพราะว่าฉันกลัวนะสิ กลัวว่าเธอกับใครต่อใครจะตกอยู่ในอันตรายฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอเลยนะรันฉัน
ฉันรักเธอนะรัน" ในที่สุดชินอิจิก็พูดคำว่ารักออกมาจนได้ ทำเอารันถึงกับหน้าแดง
"
จริงเหรอ" คนหน้าแดงถามขึ้น
"
จริงซิแล้วเธอล่ะ รักฉันบ้างรึเปล่า" ชินอิจิถามบ้าง
"
อือ" รันตอบแค่นี้แต่ก็ทำเอาชินอิจิหน้าแดงไปเลยเหมือนกัน
+ + + + + + + + + +
"
รันพ่อมีข่าวดีมาบอก" โคโกโร่พูดขึ้นในเย็นวันหนึ่ง
"
อะไรค่ะพ่อ" รันถาม
"
พ่อกับแม่ดีกันแล้วนะ" โคโกโร่บอก หน้าของเขาเป็นสีแดงหน่อย ๆ
"
จริงเหรอค่ะ" รันถาม โคโกโร่พยักหน้าช้า ๆ ทันใดนั้นเอริแม่ของรันก็หอบกระเป๋าใบใหญ่เข้ามาในบ้าน
+ + + + + + + + + +
"
เร็ว ๆ เข้าซิยัยคาซึฮะ" เฮย์จิเร่ง
"
จะรีบอะไรนักหนานะ" คาซึฮะว่าพลางถลึงตาใส่เฮย์จิ
"
เฮ้ เฮย์จิทำไมช้าจัง" ชินอิจิถามเขาเดินเข้ามาพร้อมกับรัน
"
ก็ยัยคาซึฮะน่ะสิ มัวแต่เลือกดอกไม้อยู่นั่นล่ะ"
"
อ้าว ก็วันนี้เป็นวันแต่งงานของหมวดซาโต้กับหมวดทาคางินิ ฉันก็ต้องเลือกดอกไม้สวย ๆ หน่อยล่ะ แต่ว่าวันนี้มีแขกมาเยอะจังเลยนะ" คาซึฮะพูดพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้าน
"
ก็หมวดซาโต้น่ะ เขารู้จักคนเยอะ" เสียงอธิบายเป็นของโซโนโกะที่เดินเข้ามาพร้อมกับเคียวโกขุ
"
ขนาดพ่อกับแม่หมอนี่ยังมาเลย" รันพูดแล้วชี้ไปที่ชินอิจิ
"
สองคนนั่นน่ะ เขาจะกลับมาอยู่ที่ญี่ปุ่นแล้วล่ะ" ชินอิจิบอก
"
จริงเหรอ ดีจังนะ" รันว่า
"
เอาล่ะ ฉันว่าเราไปอวยพรสองหมวดกันดีกว่านะ" คาซึฮะพูด แล้วทั้งหกคนก็เดินเข้าไปอวยพรหมวดซาโต้กับหมวดทาคางิ

edit @ 9 Oct 2007 16:03:12 by -[yumishika]-